Broj 37
Početna > Putovanja > U SENCI OMORIKE

Tara

U SENCI OMORIKE

Zaljubljenici prirode vrlo dobro znaju da postoje mesta u koja se jednostavno zaljube na prvi pogled. Tara je svakako jedno od njih.

Tara je jedna od najšumovitijih planina Srbije. Na južnoj strani planine su Kaluđerske bare, odakle se granaju putevi prema Bajinoj Bašti, Kremnima, Mitrovcu... Planina je postala čuvena po tome što je na njoj poznati naučnik, botaničar Josif Pančić otkrio jedinstvenu vrstu četinara, omoriku. Klima je izuzetno pogodna sa 100 dana pod snegom i prosečnom letnjom temperaturom od 16 stepeni Celzijusa.
  Tara se nalazi u zapadnom delu Srbije, zauzima površinu od 183 kvadratna kilometra, i ima prosečnu nadmorsku visinu od 1200 metara. Najviši vrh je Kozji rid sa 1591 metar. Po bogatstvu i raznovrsnosti turističkih vrednosti, ekološki očuvana prirodna sredina, planinski reljef sa umerenom nadmorskom visinom od 800 - 1500 m, pogodni tereni za zimske sportove, bogat i raznovrstan biljni i životinjski svet, blagotvorna klima... Drina sa veštačkim jezerima Zaovine i Perućac, daju ovoj planini turističku vrednost što je čini konkurentom u odnosu na druge planine. U okolini Tare se nalaze Užice, Mokra gora, Višegrad...
 
  Nacionalni park
  Tara je od 13. jula 1981. godine nacionalni park. Na površini od oko 22.000 hektara sastoji se od planinskih vrhova i dubokih klanaca od kojih je najatraktivniji Drinski. Prostor Tare predstavlja šumsko područje koje po raznovrsnosti i očuvanosti ekosistema spada u najbogatija šumska područja Evrope. Duboki kanjoni i očuvana vegetacija predstavljaju idealno stanište za mnoge životinjske vrste, od kojih se izdvaja Pančićev skakavac koji se smatra lokalnim endemitom Tare.
 
  Pančićeva omorika pod zaštitom
  Josif Pančić je za omoriku, kao četinar koji se razlikuje i od jele i od smrče, prvi put čuo 1855. godine. Kako nije uspeo da je pronađe prilikom posete ovim krajevima 1861. godine, četiri godine kasnije naredio je da se za potrebe Velike škole iz zapadne Srbije dostave grane sa šišarkama svih četinara. Tu su se našle i dve grane omorike, ali nije bilo zabeleženo odakle su donete ni ko ih je poslao. Već sledeće godine krenuo je sa svojim učenicima na naučnu ekskurziju po zapadnoj Srbiji i opet je nije pronašao iako je išao putem koji je prolazio pored prirodnih staništa omorike. Tek 1875. godine Pančić pronalazi omoriku u Zaovinama, a ovo otkriće je objavio na nemačkom jeziku u članku „Jedan novi četinar u istočnim Alpima". Nova vrsta je dobila ime po njemu, Pančićeva omorika, a stabla su pod zaštitom države.
 
  Najopasnija gljiva u Evropi
  Na Tari je izgrađeno etnonaselje koje predstavlja svojevrstan muzej pod otvorenim nebom. Naselje je postavljeno na Kaluđerskim barama i načinjeno je od koliba koje su prikupljene po tarskim i bajinobaštanskim selima. Od 53 vrste sisara koliko ih je zabeleženo na Tari, najatraktivniji su mrki medved i divokoze. Od 135 vrsta ptica 43 su selice, a posebno se ističu i najugroženije vrste poput orlova, sokolova i drugih čistača prirode. U šumama Tare postoji više od 250 vrsta gljiva, od kojih su tri otrovne. Jedna od njih je zelena pupavka, najopasnija gljiva u Evropi.
 
  Kako do Tare?
  Najkraća veza sa Beogradom je putem Tara-Bajina Bašta-Rogačica-Valjevo-Beograd u dužini od 180 km, a udaljenost Tare od Novog Sada je 246 kilometara. Najbliža železnička stanica je u Braneškom polju koja se nalazi na pruzi Beograd - Bar i koja je udaljena 15 kilometara. Pored ovih saobraćajnih veza, veoma važna je i saobraćajnica koja preko Kremna povezuje Taru sa Zlatiborom (38 km) i dalje vodi ka moru ili Užicu (43 km)