Broj 171
Početna > Poznati > Moj francuski san

Žilijet Binoš

Moj francuski san

Na ovogodišnjem Kanskom festivalu nagrada za najbolju glumicu pripala je Žilijet Binoš, divi nesvakidašnje lepote, koja je rekla ne botoksu i plastičnoj hirurgiji
Žilijet Binoš

Žilijet je rođena 9. marta 1964. u Parizu. Njen otac Žan-Mari Binoš je filmski reditelj, glumac i vajar, a majka Monika Stalens glumica poljskog porekla. Njena sestra Marion Stalens takođe je glumica i fotograf. Žilijet, sem poljske i francuske, ima i flamanske, brazilske i marokanske krvi. Sa petnaest godina odlazi na školovanje u specijalnu srednju školu za umetnost, posle koje je upisala Nacionalni konzervatorijum dramskih umetnosti u Parizu. Ubrzo je preko prijatelja našla agenta i priključila se glumačkoj trupi sa kojom je gostovala širom Francuske, Belgije i Švajcarske pod pseudonimom Žilijet Adrijan. Postala je pozorišna glumica koja je povremeno dobijala manje uloge u francuskim niskobudžetnim filmovima. Žilijet u mladosti nije gledala filmove. „Moji roditelji su bili vrlo siromašni. Kad sam bila mlada, nije bilo novca za bioskop. Filmove sam otkrila tek kada sam počela da ih snimam" - rekla je u jednom intervjuu. Dok je pokušavala da izgradi glumačku karijeru, radila je kao službenica u gradskom sekretarijatu i kao slikarski model. Godine 1986. susreće se sa rediteljem Karaksom na snimanju filma Loša krv i postaje njegova saputnica. Međutim, za nju počinje da se interesuje i Holivud, zbog izražene senzualnosti u filmu Nepodnošljiva lakoća postojanja, njenom prvom filmu na engleskom jeziku kojim je postigla svetsku slavu.
 
  Francuski san
  Umesto američkog sna, Žilijet bira rodnu zemlju, gde dobija pregršt ponuda u filmskim ostvarenjima kao što su: Tri boje: plavo zahvaljujući kome je dobila nagradu Cezar za najbolju glumicu. U isto vreme privukla je pažnju reditelja Stivena Spilberga, ali je odbila njegovu ponudu za film Park iz doba jure kako bi mogla potpuno da se posveti filmu Tri boje plavo. Žilijet je fantastično odigrala i ulogu romantične heroine u Konjaniku na krovu 1995. godine, a samo godinu dana kasnije igra u filmu Engleski pacijent. Film je dobio devet Oskara, uključujući i nagradu za najbolju sporednu žensku ulogu koja je dodeljena Žilijet. Tom prilikom je rekla da je prijatno iznenađena, nasmejala se i dodala: „Ovo mora da je san... Francuski san..." Film Čokolada sa Džonijem Depom iz 2000. godine po drugi put joj donosi nominaciju za Oskara, koji je ovaj put odnela Džulija Roberts. Vredna Žilijet nastavlja sa poslom u Francuskoj, a pojavljuje se i u italijanskoj TV reklami za čokolade Ferero Roše u kojoj je delila slatkiše ljudima na ulicama Pariza. Godine 2004. odlazi u Južnu Afriku gde je snimala film In my country sa Samjuelom L. Džeksonom. Uskoro je udružila snage sa Majklom Hanekeom za film Cache, koji je na Kanskom festivalu 2005. godine osvojio nagradu. Sredinom 2006. godine pojavila se na Filmskom festivalu u Veneciji gde je promovisala film Nekoliko dana u septembru, a istog meseca je otputovala u Toronto zbog premijere filma Breaking and entering gde je igrala rame uz rame sa Džudom Loom.
 
  Ljubav prema deci i Parizu
  Neudata majka dvoje dece oduvek je čuvala privatnost. Iako se zna da je bila u vezama sa rediteljem Leosom Karaksom i glumcem Olivjeom Martinezom, poznato je i da je imala kratku romansu sa Denijelom De Luisom. Ima dvoje dece - Rafaela, koji je rođen u septembru 1993. godine čiji je otac Andre Ale, skuba ronilac, i ćerku Hanu koja je rođena 1999. godine. Njen otac je takođe glumac Benoa Mažimel, sa kojim je Žilijet igrala u filmu Deca veka. Par se rastao 2003. godine. Baš u tom životnom periodu, Žilijet pravi jedan od retkih poteza u karijeri i prihvata ulogu u komediji Terminal. Potom 2005. godine igra u trileru Skriven, a godinu dana kasnije ulogom u filmu Paris je t'aime, pokazuje svoju ljubav prema francuskoj prestonici. Sa argentinskim režiserom Santijagom Amigorenom bila je u ljubavnoj vezi od 2005. do 2008. godine, a kada su je nedavno upitali da li je našla svog princa, zagonetno se osmehnula i kratko odgovorila: „Da". Povodom uloge u filmu Let crvenog balona, rekla je: „Obožavam da čitam dečje knjige i bajke, čak sam deci napravila posebnu sobu za čitanje. Volim priče o princezama, jer one uvek u sebi nose nešto skriveno, kao što priroda žene i jeste skrivena. A onda, treba da se pojavi princ da sve to otkrije."
 
  Umetnička duša

  Režiser filma Čokolada Lase Halstrom rekao je za nju da je savršen spoj ozbiljnosti i inteligencije. U anketama brojnih magazina, tiha i po prirodi skromna Žilijet, birana je više puta među najlepše i najpoželjnije žene sveta. Godine 1995. postala je reklamno lice francuske firme Lankom. U filmu iz 1991. godine Ljubavnici sa Pon nefa, u kom je verno dočarala lik slikarke, korišćene su njene slike. Takođe, uradila je i reklamni poster za ovaj film. U novembru 2008. godine objavila je knjigu portreta pod nazivom Žilijet Binoš - Portreti u oku. Žilijet je uključena u brojne humanitarne organizacije, uključujući i kambodžansku organizaciju, takođe je i kuma petoro siročadi iz ove zemlje, a učestvovala je i u brojnim humanitarnim akcijama.
 
 
  Milica Prelević