Broj 100
Početna > Poznati > AL PAĆINO

Amerikanac sa sicilijanskim srcem

AL PAĆINO

Al Paćino se pojavljuje u nekim od najznačajnijih filmskih ostvarenja svih vremena, od Lica sa ožiljkom do trilogije Kum Frensisa Forda Kopole. Osam puta je nominovan za Oskara, a nagradu je osvojio tek 1992. godine za ulogu u filmu Miris žene

Paćino je u svetu filma poznat po svom studioznom pristupu glumi, snažnim filmskim nastupima, posvećenosti likovima, ali i po zavodljivo promuklom glasu koji nikoga ne ostavlja ravnodušnim.

Sicilijanski koreni
Alfredo Al Džejms Paćino je rođen 25. aprila 1940. u Bronksu, u Njujorku, u porodici doseljenika sa Sicilije. Njegovi roditelji Salvatore Paćino i Rouz Džerard razveli su se kada je Al imao dve godine. Živeo je sa majkom, dedom i bakom, a otac Salvatore se preselio u Kaliforniju gde je radio kao prodavac osiguranja i vlasnik restorana. Paćino je rano počeo da pokazuje sklonost prema glumi. Omiljena zabava mu je bilo imitiranje. Upisao je glumačku školu iz koje je izbačen pre mature, ali već tada je znao da je gluma njegov život. Nakon toga se upisao u Ektors studio, i počeo da se pojavljuje u mnogim pozorišnim predstavama.

Uspešni počeci
Sredinom '60-tih godina pohađao je klasu legendarnog glumačkog učitelja Lija Strazberga. Osvojio je nagradu Obi za predstavu Indijanci žele Bronks i nagradu Toni za najbolju sporednu ulogu u brodvejskoj predstavi Da li tigar nosi kravatu. Paćino debituje na filmu u Ja, Natali Freda Koa i u televizijskoj seriji N. Y. P. D., a veći uspeh postiže ulogom dilera u Panici u Nidl Parku Džerija Šacberga. U oba filma pojavljuje se u mračnim ulogama kakve su mu već donele ugled na pozorišnoj sceni. Ulogom zavisnika o heroinu, privukao je pažnju reditelja Frensisa Forda Kopole. Za ulogu Majkla Korleonea zanimali su se, između ostalih, Robert Redford, Voren Biti, Džek Nikolson, Rajan O'Nil, Robert De Niro... Međutim, Kopola je ulogu dao tada malo poznatom Paćinu iako su producenti i ostatak ekipe bili protiv. Ostaje zabeleženo kako je Paćino tokom snimanja živeo u neprestanom strahu da će na kraju ipak biti otpušten. Ipak, uloga najmlađeg sina mafijaškog dona koji se pretvara u hladnokrvnog i proračunatog mafijaškog bosa Paćinu donosi prvu nominaciju za Oskara za najbolju sporednu ulogu.
Godine nagrada
Nakon vrlo uspešne uloge u filmu Serpiko, 1974. Paćino je reprizirao ulogu Majkla Korleonea u Kumu II, koji je proglašen boljim od prvog dela. Novi uspeh požnjeo je 1975. filmom Pasje popodne, utemeljenom na istinitoj priči o trojici mladića koji su pokušali da opljačkaju banku.
Tokom sedamdesetih, Paćino je imao četiri nominacije za Oskara. Nastavio je da glumi u pozorištu, što mu je donelo drugu nagradu Toni, za ulogu u predstavi Osnovna obuka Pavla Humela. U pozorištu je igrao i u Ričardu III, doduše sa slabim kritikama.

Godine krize
Paćinova karijera zapala je u krizu početkom osamdesetih. Tek uloga Tonija Montane u filmu Lice sa ožiljkom iz 1983, reditelja Brajana de Palme, bio je njegov vrhunac karijere. Paćino je zaradio nominaciju za Zlatni globus za ulogu kubanskog kralja narkotika. Kasnije je, u intervjuu Barbari Volters, priznao da je Toni Montana njegova najbolja uloga u karijeri.
Revolucija iz 1985. bila je neuspeh na komercijalnom planu, a ni kritičari nisu imali lepe reči za film, što je rezultiralo četvorogodišnjom Paćinovom apstinencijom od filma, a u međuvremenu se vratio pozorištu.

Kum III
Paćino je zaradio novu nominaciju za Oskara za ulogu Big Boj Kaprisa u bioskopskom hitu Dik Trejsi (1990), a nakon toga je usledila njegova najslavnija uloga, ona Majkla Korleonea, u Kumu III. Konačno je osvojio Oskara za najbolju glavnu ulogu, za portret depresivnog, razdražljivog i penzionisanog slepog pukovnika Frenka Slejda u filmu Miris žene (1992). Iste godine bio je nominovan i za najbolju sporednu ulogu za film Glengeri Glen Ros, što je Paćina učinilo prvim glumcem u istoriji koji je zaradio dve nominacije za uloge u dva različita filma iste godine, a koji je osvojio Oskara za glavnu ulogu. Tokom te godine, Paćinu je ponuđena uloga Betmenovog neprijatelja Two-Facea u vrlo uspešnoj animiranoj seriji o Betmenu, ali ju je odbio. Okrenuo se ulogama u uspešnim kriminalističkim dramama kao što su Karlitov put (1993), Doni Brasko (1997), Probuđena savest (1999) i Nesanica (2002).

Paćino i De Niro
Paćino 1995. godine glumi u filmu Vrućina, u kojem se on i druga filmska ikona Robert de Niro pojavljuju zajedno na filmu prvi put. Interesantan je podatak da, iako su obojica glumili u Kumu II, nisu se pojavili u istoj sceni. Ovo pojavljivanje izazvalo je mnogo pažnje jer su ih tokom godina dosta upoređivali.
Paćino je zaradio 1997. odlične kritike glumeći Satanu u nadrealnoj drami Đavolov advokat. Od filma Miris žene nije bio zaradio nijednu novu nominaciju za Oskara, ali je osvojio dva Zlatna globusa posle 2000, prvo nagradu Sesil B. Demil za životno delo na filmu, a drugu za ulogu u hvaljenoj mini-seriji HBO-a Anđeli u Americi.

Izbirljivi Paćino
Paćino je odbio mnoge velike uloge u svojoj karijeri, kao što su one Hana Sola u Ratovima zvezda, pukovnika Vilarda u Apokalipsi danas, Džimija Konveja u Dobrim momcima, Ričarda Šermana u nikada snimljenom rimejku The Seven Year Itch i Edvarda Luisa u filmu Zgodna žena. Bio je i kandidat za ulogu generala Manuela Norijege u biografskom filmu Olivera Stona, sve dok Ston nije odlučio da ipak snimi film Nikson. Paćino je dobio i svoju zvezdu na Bulevaru slavnih u Holivudu.

Privatni život
Iako ima status večnog neženje jer se nikad nije ženio, Paćino ima troje dece. Najstarija, Džuli Meri je njegova ćerka sa profesorkom glume Džen Tarant. Osim nje, ima i blizance Antona i Oliviju, s bivšom devojkom Beverli Danđelo.