Broj 308
Početna > Zanimljivosti > Kako postati forenzičar

Kako postati forenzičar

Pukovnik mr sc. med. dr Ivica Milosavljević, specijalista sudske medicine i stalni sudski veštak Ministarstva pravde Srbije, načelnik Odeljenja za sudsku medicinu Instituta za patologiju i sudsku medicinu VMA, otkriva pravu istinu o zanimanju forenzičara

Kako biste ukratko opisali svoje zanimanje?

Forenzički patolog ima zadatak da primenom znanja i iskustava medicine i patologije pomogne u procesu pravne istrage, pre svega kod određivanja uzroka smrti ili povrede. U tom procesu forenzičar istražuje u cilju utvrđivanja svih povreda, bolesti i anomalija na ljudskom telu i njegovim organskim sistemima kako bi se objasnili uzroci smrti i uspostavila veza sa utvrđenim povredama. Koristi se klasična obdukcija, sistematično pregledanje spoljašnje površine ljudskog tela, a u poslednje vreme primenjuju se i metode molekularne biologije, uglavnom kod utvrđivanja uzroka iznenadne srčane smrti.

Da li su američke serije poslednjih godina doprinele popularizaciji vašeg zanimanja?

Svi su poludeli za serijom CSI. Postoji nešto privlačno u otkrivanju tragova kriminalnog dela iz najneverovatnijih predmeta nađenih na mestu zločina. Neki se toliko zagreju za ovu granu kriminalistike i medicine da i sami požele da postanu forenzičari. Međutim, u raznim CSI-evima i drugim ekipama za uviđaje, forenzika je nekad uzdignuta na neprirodan status i kao takva je, naravno, potpuno irealna, na trenutke smešna, ali i nesumnjivo intrigantna. Svakako da su za popularizaciju forenzike TV ekipe za uviđaj učinile više nego mnogi, forenzičkim metodama rešeni stvarni slučajevi. Međutim, tu prestaje medijski doprinos toj naučnoj disciplini - forenzika nije televizijska nauka.  

Koje su dobre i loše strane ovog posla?

Za onoga koji je radoznao i spreman da neprestano eksperimentiše, da neprekidno i kontinuirano uči i proširuje svoja saznanja, često i izvan okvira svoje osnovne struke, i psihofizički je spreman da se gotovo svakodnevno suočava sa često bizarnim situacijama i slikama ljudskog života, u forenzici nema loših strana. Ipak, stalno saznanje da od vašeg nalaza i mišljenja zavise ljudske sudbine, da nikad ne možete zadovoljiti sve strane-učesnice u krivičnom postupku, što ponekad može biti povezano i s pretnjama i čak ozbiljnim napadima ne samo na vaš društveni integritet, već i na vaš biološki opstanak, upućuje na oprez i na temeljan i dugogodišnji pristup izboru forenzičke delatnosti kao posla kojim ćete se baviti preostali deo života nakon završetka školovanja.

Žaklina Milenković